เพื่อนที่ดีที่สุดกับทฤษฎีสีชมพู

หลายคนคงเคยได้ยินคนบอกว่า เวลาจะดูนิสัยของใครให้ดูจากการกระทำของเค้าต่อเราเวลาเราป่วย
เราเพิ่งมานึกถึงคำนี้ตอนที่เราเพิ่งเจอกับตัวเอง

คือเมื่อวันพฤหัสเราขาแพลง อาการแย่มากเพราะมันบวมเหมือนมีคนเอาลูกมะนาวผ่าซีกมาแปะไว้ด้านเยื้องๆกับข้อเท้า พอตอนเช้ามันก็ไม่ดีขึ้นเท่าไหร่จนตอนเย็น หลังจากที่เราหยุดเรียนพิเศษแล้วนั่งอยู่เฉยๆที่บ้านทั้งวันมันก็ดีขึ้น เมื่อเช้าเราถ่อสังขารตัวเองไปเรียนพิเศษเพราะกลัวตามเพื่อไม่ทันและเสียดายตังค์ แต่ว่าขามันก็ไม่ได้ดีร้อยเปอร์เซนต์ คือถ้ามันเดินมากๆมันก็จะเจ็บ แล้วมันก็ขยับลำบาก เดินมากๆก็ไม่ได้ เราก็เลยเอาที่รัดขาสำหรับนักกีฬารัดเอาไว้ พอถึงตอนพัก เราก็ยายามใส่รองเท้าแตะ แต่เพราะว่ามันเจ็บข้อเท้ามันก็เลยขยับได้ไม่มาก เราก็เลยบ่นออกไปประมาณว่า

...ใส่รองเท้าไม่ได้อะ....

คือเราพยายามขยับโดนใช้นิ้วเท้าที่ขยับมากไม่ได้เข้าไปทีละนิด แล้วเพื่อนเราที่นั่งอยู่ข้างๆก็คงได้ยิน เค้าหันมาบอกเราว่า

...ฟ้า เดี่ยวใส่ให้ป่าว... ตอนนั้นเรารู้สึกอึ้งอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ คือเท้าของคนเรา กับรองเท้าเนี่ย มันเป็นสิ่งที่คลุกคลีกับเชื้อโรคตลอดเวลาอ่ะ บางครั้งเราเองยังแอบแหยงๆเลยเวลาจับรองเท้าของตัวเอง แต่เพื่อนเราพูดเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องที่ธรรมดาสามัญ เหมือนแบบเดี่ยวช่วยถือของให้อะไรประมาณนั้นอ่ะ จริงๆแล้วเราก็รู้อยู่แล้วว่าเค้าเป็นยังไง เค้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา คบกันมาตั้งหลายปีแล้ว แต่พอเค้าพูดแบบนี้แล้วมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ ถ้าใครได้เจอกับตัวเองแล้วถึงจะรู้อ่ะ มันตื้นตันมากๆ

...เฮ้ย! ไม่เป้นไร... ตอนเราคงตกใจมั๊งก็เลยตอบออกไปอย่างนั้น เกรงใจด้วยหละ แต่ก็รู้สึกดีมากๆเลย

อยากจะบอกว่า
รักคุณแม่ที่สุดในโลก(เราเรียกเพื่อนเราคนนี้ว่าคุณแม่)
คุณแม่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
แล้วเราสองคนจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป

ลูกฟ้ากับคุณแม่
เพื่อนที่ดีที่สุด

***************

พักนี้พร่ำเพ้อกับตัวเองแบบแปลกๆ แถมยังต่อมน้ำตาตื้นง่ายผิดปกติด้วย อารมณ์ติสอย่างรุนแรง ไม่ได้เป็นอย่างนี้มานานแล้ว เมื่อวันก่อนคุณแม่เอาหนังสือเล่มนึงของนิ้วกลมมาให้ยืม(จริงๆเราจะเขียนเรื่องนี้ตั้งแต่วันก่อนแล้ว แต่พอเขียนใกล้จะเสร็จแล้วมันดันหายไปทั้งหน้าเลยหมดอารมณ์) พออ่านจบแล้วก็เกิดอารมณ์เพ้อตามปกติทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือที่ชอบมากๆ มันเปHนหนังสือที่ถ่ายทอดมุมมองความรักได้ดีที่สุดเล่มนึงเลยอ่ะ ไม่ได้หวานซึ้งอะไร เพียงแต่มันเป็นความรักบนความเป็นจริงเท่านั้นเอง อ่านแล้วคนเพ้อฝันอย่างเรารู้สึกชอบมาก เพราะมันช่วยฉุดเราออกมาสู่ความเป็นจริง555+

และส่วนนึงที่ชอบมากถึงมากที่สุดก็คือ "ทฤษฎีสีชมพู" ชอบทั้งเพลงที่แถมมาและความหมายที่เค้าเขียนในหนังสือ เป็นคำนิยามของความรักที่ดีและตรงกับความคิดเรามาที่สุดในความคิดเรา

...อะไรของเธอ ก็กลายเป็นอะไรของชั้น
...เมื่อเราเติมสี ผสมละลายเข้าด้วยกัน
...โลกของชั้นทั้งใบก็สดใส กว้างใหญ่ขึ้นจากวันนั้น
...เมื่อสีทั้งสองผสมกัน เมื่อนั้นมันก็จะเป้นสีของเรา

เพ้อมากมายที่เดียวสำหรับเด็กหญิงช่างฝันอย่างเรา
ออกจะเขินนิดๆ แล้วก็ไม่อยากยอมรับหน่อยๆ แต่ว่าพออ่านจบแล้วเราเองก็อยากมีทฤษฎีสีชมพูบ้างเหมือนกัน >_
พีเอส. จบบล็อคอย่างเรื่อยเปื่อยและไม่มีสาระอันใด แต่แค่อยากเขียน
พีเอส2. ฟิควันเกิดทักกี้ปีนี้ออกแนวดราม่าหน่อยๆ แต่ว่าคงไม่ใช่แนวกดดันแบบ incomplete หละ ส่วนจะหวานรึเปล่านี่เราเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน แต่เราว่ามันก็เป็นบรรยากาศที่ดีทีเดียวหละ
พีเอส3. คิดถึงที่รักกี้จับใจ(ยังเล่นไม่เลิก)
พีเอส4. เราทึ่งในความอดทนและรักในการเต้นและรักแฟนเพลงของซึบาสะมาก อาการเท้าเจ็บของเราแค่เส้นเอนพลิก เรายังแทบเดินไม่ไหว แค่สะกิดก็ร้าวขึ้นมาถึงเข่า แล้วตอนที่ขาพลิกนะ ยืนน้ำตาไหลอยู่ตรงนั้นเลย แต่ตอนซึบาสะเส้นเอนขาดนี่ซึบาสะยังบอกตัวเองว่า "มันไม่เป็นไร มันไม่ได้หนักหนาถึงขนาดนั้น" คิดแล้วเราก็ยิ่งรักซึบาสะอ่ะ
พีเอส5. ตอนที่หยุดเรียนเพราะขาเจ็บเรานั่งเอาซีดีรายการญี่ป่นมานั่งเปิดดู แล้วอี้เราบอกว่าในทุกแผ่นที่ดูมา โชว์ของซึบาสะเยี่ยมที่สุด(andalucia) แล้วยังชมว่าซึบาสะเต้นเก่งมากๆด้วย
พีเอส6. มันคงยาวเกินกว่าจะเป็นพีเอสแล้ว
พีเอส7 คิดถึงทุกคนน๊า.